ابعاد سلامت عمومي

سلامت عمومی هم چنان که از نام آن پیداست یک مفهوم کلی است که جنبه های جسمانی و روانی را در بر می گیرد. سلامتی عمومی مفهومی است که دور بودن و عاری بودن از بیماری را در ذهن تداعی می کند و کلیه تلاش های پزشکان و روان شناسان در جهت حفظ این سلامتی و جلوگیری از بروز اختلال در جسم و روان بوده است. سلامتی در تحقیق حاضر مؤلفه های جسمانی، روابط اجتماعی، اضطراب و افسردگی را شامل می شود. به این معنی که فرد در این مؤلفه ها، آیا در حد بهنجار قرار دارد یا این که به ناهنجاری متمایل است.

بنابراین ابعاد سلامت عمومي شامل ناسازگاري جسمي، اضطراب ، اختلال در كاركرد اجتماعي و افسردگي مي باشد.

علائم جسماني

شامل مواردی درباره احساس افراد نسبت به وضع سلامت خود و احساس خستگی آنهاست و نشانه های بدنی را دربر می گیرد. بعد جسمی سرگیجه ،کمردرد و خستگی مفرط حواس پرتی و بی دقتی را شامل می گردد.

اضطراب

شامل عواملی است که با اضطراب و بی خوابی مرتبط اند. مواردی همچون نگرانی های مفرط، فشار های روانی، مشکلات در خواب راحت و مداوم، بد خلقی های مکرر، فشار عصبی زیاد، احساس هراس و بیم، احساس این که کارها بیش از حد توانایی فرد است. عوامل استرس زا در پرستاران شامل کارکردن شیفتی، تعارض نقش، نارضایتی کاري، ترس از دست دادن کار، تماس با مرگ بیماران و مسئولیت هاي حرفه اي نامشخص می باشد.

اختلال در كاركرد اجتماعي

گستره توانایی افراد را در مقابله با خواسته‌های حرفه‌ای و مسایل زندگی روزمره می سنجد و احساسات آنها را درباره چگونگی کنار آمدن با موقعیت های متداول زندگی آشکار می کند .

افسردگي

مواردی چون احساس بی ارزشی در مقایسه با دیگران، احساس نا امیدی و یأس، فکردن به پایان زندگی را شامل می شود.